Posts on painai: where to?

Psyche!

Sat, 15 Aug 2026 20:47:37 +0700

สวัสดี วันนี้แนนอยากเล่าเรื่องจิต ๆ ให้ฟัง

ความชื่นชอบเรื่องจิตวิทยาของแนนน่าจะเริ่มตั้งแต่ตอนที่แนนยังเด็กมาก ตอนนั้นห้องทำงานของแม่อยู่ชั้นเดียวกับห้องเรียนภาคจิตวิทยาหละ เวลาแม่พาไปที่ทำงานแนนก็วิ่งเล่นไปทั่ว พี่นิสิตบางคนก็พาไปดูหนูทดลองตัวขาว ๆ ตาแดง ๆ ที่ใต้ตึก พาไปให้อาหารเม็ดก็มี แนนจำได้ว่ามีห้องนึงมีหนังสือเด็กเยอะมาก ทั้งภาษาไทยภาษาอังกฤษเลยนะ มีที่นอน แล้วก็มีของเล่นเด็กที่เป็นไม้เต็มไปหมด แนนก็ไปนั่ง ๆ นอน ๆ เล่นของเล่นในห้องนั้นบ่อย ๆ… เออ นึกย้อนไปแล้วก็สงสัยนะ ไม่มีคนใช้งานห้องนั้นเลยเหรอ แล้วทำไมเปิดไฟสว่าง แล้วทำไมปล่อยให้เรานั่งเล่นในห้องนั้นตั้งนาน หรือดิฉันเป็นหนูทดลองอยู่ป่าวคะเนี่ย… แต่นั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นที่แนนได้สัมผัสกับจิตวิทยาเป็นครั้งแรก ฮ่า ๆ

พอเริ่มวัยรุ่นก็เริ่มอินดี้ ชอบปลีกวิเวกนั่งวิเคราะห์ตัวเอง “ทำไมทำแบบนี้” “ทำไมรู้สึกแบบนี้” แล้วก็อินมากกับการค้นหาตัวตนของตัวเอง ตอนนี้เริ่มรู้แล้วว่าตัวเองเป็นคนกวนตีนที่สบาย ๆ กับคนอื่นแต่กดดันตัวเองสุด ๆ ทำไมไม่รู้เหมือนกัน ไม่ได้เรียนจิตวิทยามา ฮ่า ๆ ยิ่งตอนนี้พอแก่ตัวลง ได้เห็นคนหลากหลายขึ้น แต่ก็ไม่ได้หลากหลายมากมายขนาดนั้นเพราะความอินดี้ แต่ก็มากพอที่ทำให้แนนไม่ค่อยตัดสินคนอื่น อันที่จริงการไม่ตัดสินคนอื่นมันก็มีทั้งข้อดีข้อเสียนะ การเข้าใจคนอื่นมากไม่ได้แปลว่าเขาจะไม่มางับก้นเราในภายหลังไง เพราะงั้นเราก็ควรระวังก้นตัวเองบ้าง

ตอนนี้แนนก็เริ่มอ่านหนังสือเรื่อง The Untethered Soul ของ Michael Alan Singer หละ… คือจริง ๆ ไม่ได้เพิ่งเริ่มอ่านหรอกนะ แนนเริ่มอ่านมานานแล้วแต่มันไม่จบ เพราะกว่าจะผ่านแต่ละบทได้ต้องวิเคราะห์จนหัวปูด เดี๋ยวอ่านจบเมื่อไหร่จะมาเล่าให้ฟังยาว ๆ เลย แต่ก็พอมีเรื่องของบทแรก ๆ ที่แนนอ่านแล้วพอจะเข้าใจอยู่บ้าง มันคือเรื่องของ “การรับรู้” หละ

Retrospect

Wed, 12 Aug 2026 16:42:37 +0700

สวัสดี นี่แนนเอง
หลายวันก่อนมีงานพิเศษ แนนต้องไปแนะนำตัวกับผู้บริหารกลุ่มใหม่ เขาก็ให้โจทย์เล็ก ๆ มานะว่าที่ผ่านมาเรามีความภาคภูมิใจอะไรบ้างไหม อยากจะบอกว่านึกไม่ออกอะ ฮ่า ๆ รู้สึกว่ายังไม่พอใจกับตัวเองเลย แต่ก็รู้สึกว่ามันจะมาแน่ ๆ หละในอนาคต :D

พอนึกย้อนไป ถึงแม้ว่าแนนจะยังหาเรื่องภูมิใจของตัวเองไม่ได้ แต่แนนรู้สึกว่าแนนภูมิใจกับคนอื่นเยอะมากนะ และหนึ่งในกลุ่มคนที่แนนภูมิใจมาก ๆ ก็คือ พี่มิ้ง

จำไม่ได้แล้วว่ารู้จักพี่มิ้งได้ยังไง รู้คร่าว ๆ แค่ว่าเรามีอาจารย์ที่ปรึกษาตอนป.ตรีคนเดียวกัน แต่แนนก็ไม่เคยเจอพี่มิ้งที่แล็บที่เกษตรเลยนะ รู้แต่ว่าแนนรู้จักพี่นน พี่นนเป็นน้องพี่พัต พี่พัตเป็นรุ่นน้องพี่มิ้ง และพี่มิ้งเป็นรุ่นพี่ทุกคน

พี่มิ้งเป็นคนที่ยังดูเด็กแต่ก็มีความเข้าใจโลก เข้าใจชีวิต ใจเย็น และใจดี เป็นคนแบบที่แนนอยากเป็นในซักวัน มีครั้งนึงที่เราได้ไปติดตั้งสถานีตรวจวัดอากาศที่จังหวัดบุรีรัมย์ ตอนช่วงเย็น พอพวกเราเริ่มติดตั้งอุปกรณ์กันเสร็จ ผู้ใหญ่บ้านที่นั่นก็เดินมาหาพี่มิ้งบอกว่าขอบคุณที่ไม่ทิ้งชาวบ้านตัวเล็ก ๆ พร้อมกับจะยื่นเงินให้ พี่มิ้งรีบปฏิเสธ บอกว่ารับไว้ไม่ได้ครับ มันเป็นหน้าที่อยู่แล้วครับ แนนยืนดูก็แอบภูมิใจว่านี่แหละพี่ฉัน

โชคดีที่ได้เจอพี่มิ้งตอนยังเด็ก ๆ และขอบคุณที่เป็นแรงบันดาลใจตั้งแต่นั้นมา

บ๊ายบายนะพี่มิ้ง…

Hello, World!

Mon, 27 Jul 2026 21:42:37 +0700

สวัสดี นี่แนนเอง
วันนี้ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะนิยามตัวเองว่าเป็นใครค่ะ แต่จริง ๆ แล้วคนที่อ่านโพสต์นี้ก็คงมีแต่คนที่รู้จักกันทั้งนั้นใช่ไหมหละ หรือถ้ามีคนหน้าใหม่หลงเข้ามาก็ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ แนนเป็นใคร อ่าน ๆ ไปเดี๋ยวก็รู้เองแหละ… มั้ง :D